Posted by on 11 lipca 2018

W bieżącym badaniu odpowiedzi były bardziej trwałe dzięki ciągłej terapii Korzyści płynące z ciągłego leczenia lenalidomidem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu komórek macierzystych są potwierdzone przez wyniki badania III fazy szpiczaka mnogiego 015 (MM-015), w którym porównywano MPR, a następnie leczenie podtrzymujące lenalidomidem za pomocą samego MPR lub MP. w tym badaniu MPR z terapią podtrzymującą lenalidomidem znacząco poprawił przeżycie wolne od progresji w porównaniu z MPR lub MP, ale nie było istotnej korzyści w całkowitym przeżyciu.25,34 Kształty krzywych przeżycia bez progresji z próby MM-015 mają pewne podobieństwo do tych, które powstały w naszym badaniu – mianowicie wyraźne oddzielenie po odstawieniu lenalidomidu w celu porównania MPR z lenalidomidową terapią podtrzymującą z samym MPR i dla porównania ciągłego lenalidomidu-deksametazonu z 18 cyklami lenalidomidu-deksametazonu.
Profile bezpieczeństwa MPT i ciągły lenalidomid-deksametazon w tym badaniu były zgodne ze znanymi profilami bezpieczeństwa tych reżimów.12,2,14 Obie grupy lenalidomid-deksametazon miały niższy odsetek toksycznych zdarzeń hematologicznych niż grupa MPT, ale częstość występowania zakażenie stopnia 3 lub 4 było zwiększone ciągłym lenalidomidem-deksametazonem w porównaniu z 18 cyklami lenalidomidu-deksametazonu lub MPT (odpowiednio 29% w porównaniu z 22% i 17%). Obwodowa neuropatia czuciowa była bardziej powszechna w przypadku MPT niż w przypadku lenalidomidu-deksametazonu (podawanego w sposób ciągły lub przez 18 cykli), zgodnie z oczekiwaniami. Kontynuacja lenalidomidu-deksametazonu po 72 tygodniach była związana ze wzrostem o 5 punktów procentowych w zakażeniu dowolnego stopnia (wzrost o 7 punktów procentowych w zakażeniu stopnia 3 lub 4), wzrost o 2 punkty procentowe w zdarzeniach zakrzepowo-zatorowych w stopniu 3 lub 4, oraz wzrost częstości występowania zaćmy, który był dwa razy większy niż częstość obserwowana podczas 72 tygodni terapii. Wydaje się, że długotrwałe działania niepożądane z ciągłym lenalidomidem-deksametazonem są przynajmniej częściowo powodowane przez glukokortykoidy. Jest to powszechne stwierdzenie u starszych pacjentów ze szpiczakiem, co sugeruje potrzebę zbadania alternatywnych sposobów dostarczania glukokortykoidów, takich jak niższe dawki deksametazonu lub stosowanie prednizonu. Przerwanie deksametazonu po 18 miesiącach terapii również wymaga oceny. Częstość występowania drugiego pierwotnego nowotworu hematologicznego była większa w przypadku MPT niż w przypadku ciągłego lenalidomidu-deksametazonu, co jest zgodne z doniesieniami sugerującymi, że zwiększone ryzyko drugiego pierwotnego raka u pacjentów leczonych lenalidomidem może być związane z wcześniejszym lub równoległym stosowaniem melfalanu.25 , 35-38
Odnośnie dwóch drugorzędnych porównań (ciągły lenalidomid-deksametazon vs
[podobne: cyprofloksacyna, fitamina, promazyna ]

Powiązane tematy z artykułem: cyprofloksacyna fitamina promazyna

Posted by on 11 lipca 2018

W bieżącym badaniu odpowiedzi były bardziej trwałe dzięki ciągłej terapii Korzyści płynące z ciągłego leczenia lenalidomidem u pacjentów niekwalifikujących się do przeszczepu komórek macierzystych są potwierdzone przez wyniki badania III fazy szpiczaka mnogiego 015 (MM-015), w którym porównywano MPR, a następnie leczenie podtrzymujące lenalidomidem za pomocą samego MPR lub MP. w tym badaniu MPR z terapią podtrzymującą lenalidomidem znacząco poprawił przeżycie wolne od progresji w porównaniu z MPR lub MP, ale nie było istotnej korzyści w całkowitym przeżyciu.25,34 Kształty krzywych przeżycia bez progresji z próby MM-015 mają pewne podobieństwo do tych, które powstały w naszym badaniu – mianowicie wyraźne oddzielenie po odstawieniu lenalidomidu w celu porównania MPR z lenalidomidową terapią podtrzymującą z samym MPR i dla porównania ciągłego lenalidomidu-deksametazonu z 18 cyklami lenalidomidu-deksametazonu.
Profile bezpieczeństwa MPT i ciągły lenalidomid-deksametazon w tym badaniu były zgodne ze znanymi profilami bezpieczeństwa tych reżimów.12,2,14 Obie grupy lenalidomid-deksametazon miały niższy odsetek toksycznych zdarzeń hematologicznych niż grupa MPT, ale częstość występowania zakażenie stopnia 3 lub 4 było zwiększone ciągłym lenalidomidem-deksametazonem w porównaniu z 18 cyklami lenalidomidu-deksametazonu lub MPT (odpowiednio 29% w porównaniu z 22% i 17%). Obwodowa neuropatia czuciowa była bardziej powszechna w przypadku MPT niż w przypadku lenalidomidu-deksametazonu (podawanego w sposób ciągły lub przez 18 cykli), zgodnie z oczekiwaniami. Kontynuacja lenalidomidu-deksametazonu po 72 tygodniach była związana ze wzrostem o 5 punktów procentowych w zakażeniu dowolnego stopnia (wzrost o 7 punktów procentowych w zakażeniu stopnia 3 lub 4), wzrost o 2 punkty procentowe w zdarzeniach zakrzepowo-zatorowych w stopniu 3 lub 4, oraz wzrost częstości występowania zaćmy, który był dwa razy większy niż częstość obserwowana podczas 72 tygodni terapii. Wydaje się, że długotrwałe działania niepożądane z ciągłym lenalidomidem-deksametazonem są przynajmniej częściowo powodowane przez glukokortykoidy. Jest to powszechne stwierdzenie u starszych pacjentów ze szpiczakiem, co sugeruje potrzebę zbadania alternatywnych sposobów dostarczania glukokortykoidów, takich jak niższe dawki deksametazonu lub stosowanie prednizonu. Przerwanie deksametazonu po 18 miesiącach terapii również wymaga oceny. Częstość występowania drugiego pierwotnego nowotworu hematologicznego była większa w przypadku MPT niż w przypadku ciągłego lenalidomidu-deksametazonu, co jest zgodne z doniesieniami sugerującymi, że zwiększone ryzyko drugiego pierwotnego raka u pacjentów leczonych lenalidomidem może być związane z wcześniejszym lub równoległym stosowaniem melfalanu.25 , 35-38
Odnośnie dwóch drugorzędnych porównań (ciągły lenalidomid-deksametazon vs
[podobne: cyprofloksacyna, fitamina, promazyna ]

Powiązane tematy z artykułem: cyprofloksacyna fitamina promazyna