Posted by on 1 grudnia 2018

Pacjenci byli wykluczeni, jeśli mieli jakąkolwiek z następujących czynności: cukrzycę objawową (wielomocz, polidypsja i utrata masy ciała), objawową chorobę sercowo-naczyniową, rozkurczowe ciśnienie krwi powyżej 100 mm Hg podczas leczenia hipotensyjnego lub jakiegokolwiek współistniejącego schorzenia medycznego. Zostali oni również wykluczeni, jeśli otrzymywali insulinę w ciągu ostatnich sześciu miesięcy, stosowali leki, o których wiadomo, że wpływają na metabolizm glukozy, pili trzy lub więcej napojów alkoholowych dziennie (> 3 uncje alkoholu dziennie), stosowali nielegalne narkotyki lub wcześniej otrzymywali terapia metforminą. Leczenie estrogenem i progestagenem oraz chlortalidonem lub tiazydem było dozwolone u pacjentów, którzy już przyjmowali te leki, o ile dawka nie uległa zmianie podczas badania. Protokoły zostały zatwierdzone przez instytucjonalną komisję odwoławczą każdego uczestniczącego ośrodka, a wszyscy pacjenci wyrazili pisemną zgodę na badanie. Projekt badania
Protokół
Rysunek 1. Rycina 1. Projektowanie protokołów i 2. Faza dietetyczno-terapeutyczna w fazie zielonkawy (faza I). Potencjalni badani pacjenci początkowo dostarczyli kompletną historię medyczną i przeszli badanie fizykalne oraz badania laboratoryjne przesiewowe (rysunek 1, panel górny). Dwukrotnie pacjenci prowadzili 3-dniowy dziennik dietetyczny; Pacjenci zostali następnie poinstruowani w diecie hipokalorycznej, którą kazano im obserwować przez osiem tygodni przed poddaniem jej randomizacji. Dieta dla każdego pacjenta została zaprojektowana tak, aby zapewnić o 20 procent mniej kalorii niż dzienny wyliczony wydatek energetyczny pacjenta. Stężenie glukozy w osoczu na czczo określano na osiem i cztery tygodnie przed randomizacją oraz na linii podstawowej (tydzień 0). W czasie randomizacji (tydzień 0) każdy pacjent ponownie spotkał się z dietetykiem, aby wzmocnić instrukcje żywieniowe.
Randomizacja. Pod koniec fazy I pacjenci zostali losowo przydzieleni do leczenia metforminą lub placebo. Spośród 535 pacjentów, którzy weszli w fazę wstępnej diety dietetycznej, 289 przeszło do fazy aktywnego leczenia: 143 zostało przydzielonych do metforminy, a 146 do placebo. Spośród pozostałych 246 pacjentów 61 zdecydowało się nie brać udziału, a 185 nie spełniało kryteriów wstępu, w tym 74, którzy zostali wykluczeni, ponieważ osiągnęli kontrolę glikemii, a 30 ponieważ mieli zmianę masy ciała (utratę lub zysk) o więcej niż 3 procent .
Faza miareczkowania metforminy (faza II). Po randomizacji rozpoczęto leczenie jedną tabletką metforminy 850 mg lub jedną identycznie wyglądającą tabletką placebo codziennie z wieczornym posiłkiem. Po dwóch tygodniach dawka metforminy (lub placebo) została podwojona, z jedną tabletką 850 mg przyjmowaną również podczas śniadania. Po czterech tygodniach dawka metforminy (lub placebo) ponownie wzrosła o 850 mg, tak że jedna dodatkowa tabletka została przyjęta z obiadem. Dawka metforminy była zwiększona w ten sposób, o ile stężenie glukozy w osoczu na czczo przekraczało 140 mg na decylitr, a działania niepożądane były tolerowane.
Aktywna faza leczenia metforminą (faza III). Po piątym tygodniu kontynuowano maksymalną dawkę metforminy (lub placebo) (2550 mg na dobę), chyba że działania niepożądane (głównie żołądkowo-jelitowe) spowodowały zmniejszenie dawki. Pacjenci byli następnie obserwowani co 4 tygodnie przez ogółem 29 tygodni.
Podczas randomizacji pacjenci ukończyli wywiad lekarski i poddali się badaniu fizykalnemu (w którym określano wysokość i masę ciała), rutynowym testom chemicznym krwi, badaniu moczu, elektrokardiografii i testowi tolerancji glukozy, w którym podawano doustnie 75 g glukozy i osoczu poziomy glukozy, insuliny i C-peptydu mierzono na linii podstawowej i jedną, dwie i trzy godziny później
[więcej w: kątnica jelita, stomatologia dziecięca warszawa, niedoczynność tarczycy depresja ]

Powiązane tematy z artykułem: kątnica jelita niedoczynność tarczycy depresja stomatologia dziecięca warszawa

Posted by on 1 grudnia 2018

Pacjenci byli wykluczeni, jeśli mieli jakąkolwiek z następujących czynności: cukrzycę objawową (wielomocz, polidypsja i utrata masy ciała), objawową chorobę sercowo-naczyniową, rozkurczowe ciśnienie krwi powyżej 100 mm Hg podczas leczenia hipotensyjnego lub jakiegokolwiek współistniejącego schorzenia medycznego. Zostali oni również wykluczeni, jeśli otrzymywali insulinę w ciągu ostatnich sześciu miesięcy, stosowali leki, o których wiadomo, że wpływają na metabolizm glukozy, pili trzy lub więcej napojów alkoholowych dziennie (> 3 uncje alkoholu dziennie), stosowali nielegalne narkotyki lub wcześniej otrzymywali terapia metforminą. Leczenie estrogenem i progestagenem oraz chlortalidonem lub tiazydem było dozwolone u pacjentów, którzy już przyjmowali te leki, o ile dawka nie uległa zmianie podczas badania. Protokoły zostały zatwierdzone przez instytucjonalną komisję odwoławczą każdego uczestniczącego ośrodka, a wszyscy pacjenci wyrazili pisemną zgodę na badanie. Projekt badania
Protokół
Rysunek 1. Rycina 1. Projektowanie protokołów i 2. Faza dietetyczno-terapeutyczna w fazie zielonkawy (faza I). Potencjalni badani pacjenci początkowo dostarczyli kompletną historię medyczną i przeszli badanie fizykalne oraz badania laboratoryjne przesiewowe (rysunek 1, panel górny). Dwukrotnie pacjenci prowadzili 3-dniowy dziennik dietetyczny; Pacjenci zostali następnie poinstruowani w diecie hipokalorycznej, którą kazano im obserwować przez osiem tygodni przed poddaniem jej randomizacji. Dieta dla każdego pacjenta została zaprojektowana tak, aby zapewnić o 20 procent mniej kalorii niż dzienny wyliczony wydatek energetyczny pacjenta. Stężenie glukozy w osoczu na czczo określano na osiem i cztery tygodnie przed randomizacją oraz na linii podstawowej (tydzień 0). W czasie randomizacji (tydzień 0) każdy pacjent ponownie spotkał się z dietetykiem, aby wzmocnić instrukcje żywieniowe.
Randomizacja. Pod koniec fazy I pacjenci zostali losowo przydzieleni do leczenia metforminą lub placebo. Spośród 535 pacjentów, którzy weszli w fazę wstępnej diety dietetycznej, 289 przeszło do fazy aktywnego leczenia: 143 zostało przydzielonych do metforminy, a 146 do placebo. Spośród pozostałych 246 pacjentów 61 zdecydowało się nie brać udziału, a 185 nie spełniało kryteriów wstępu, w tym 74, którzy zostali wykluczeni, ponieważ osiągnęli kontrolę glikemii, a 30 ponieważ mieli zmianę masy ciała (utratę lub zysk) o więcej niż 3 procent .
Faza miareczkowania metforminy (faza II). Po randomizacji rozpoczęto leczenie jedną tabletką metforminy 850 mg lub jedną identycznie wyglądającą tabletką placebo codziennie z wieczornym posiłkiem. Po dwóch tygodniach dawka metforminy (lub placebo) została podwojona, z jedną tabletką 850 mg przyjmowaną również podczas śniadania. Po czterech tygodniach dawka metforminy (lub placebo) ponownie wzrosła o 850 mg, tak że jedna dodatkowa tabletka została przyjęta z obiadem. Dawka metforminy była zwiększona w ten sposób, o ile stężenie glukozy w osoczu na czczo przekraczało 140 mg na decylitr, a działania niepożądane były tolerowane.
Aktywna faza leczenia metforminą (faza III). Po piątym tygodniu kontynuowano maksymalną dawkę metforminy (lub placebo) (2550 mg na dobę), chyba że działania niepożądane (głównie żołądkowo-jelitowe) spowodowały zmniejszenie dawki. Pacjenci byli następnie obserwowani co 4 tygodnie przez ogółem 29 tygodni.
Podczas randomizacji pacjenci ukończyli wywiad lekarski i poddali się badaniu fizykalnemu (w którym określano wysokość i masę ciała), rutynowym testom chemicznym krwi, badaniu moczu, elektrokardiografii i testowi tolerancji glukozy, w którym podawano doustnie 75 g glukozy i osoczu poziomy glukozy, insuliny i C-peptydu mierzono na linii podstawowej i jedną, dwie i trzy godziny później
[więcej w: kątnica jelita, stomatologia dziecięca warszawa, niedoczynność tarczycy depresja ]

Powiązane tematy z artykułem: kątnica jelita niedoczynność tarczycy depresja stomatologia dziecięca warszawa