Posted by on 17 czerwca 2018

Zwrócił na to uwagę już w III w. przed naszą erą twórca pierwszej i do dziś dnia jednej z najlepszych klasyfikacji potrzeb ludzkich – Epikur. Podzielił on pożądania na: 1) naturalne i konieczne, na przykład pożądanie jadła i napoju; 2) naturalne, ale nie konieczne na przykład pożądanie płciowe; 3) takie, które nie są ani naturalne, ani konieczne. Do tych ostatnich należą nie tylko takie pożądania jak ambicja i sława, nie dające się zaliczyć do poprzednich kategorii, ale również takie, które należąc do nich osiągnęły anormalną intensywność i stały się namiętnościami (pathos). Spośród nich najgroźniejszą, poza strachem przed bogami i przed śmiercią, jest miłość, przed którą Epikur przezornie ostrzega, stawiając wyżej przyjaźń (por. T. Wałek- Czernecki, 1934, s. 887). To niezwykle trafne ujęcie potrzeby zachowania gatunku jako naturalnej, ale niekoniecznej nasuwa pytanie: jak w procesie ewolucji mogła powstać taka właściwość osobnika, która nie jest konieczna? Wiadomo, że natura nie toleruje niekoniecznych właściwości organizmu, to znaczy, że ulegają wzmocnieniu, są przekazywalne dziedziczenie tylko te cechy, które sprzyjają utrzymaniu osobnika przy życiu. Cechy osobnika, które powodują aktywność nie mającą na celu samozachowania, są obciążeniem biologicznym, prowadzącym do przegranej w walce o byt, a więc do fizycznego zniszczenia. Jeśli więc potrzeba zachowania gatunku nie jest konieczna dla życia osobnika, nie powinna – zdawałoby się – w ogóle przetrwać, gdyby nawet przypadkowo pojawiła się u pewnego osobnika, powinna w dalszych jego pokoleniach zniknąć. Prawdopodobnie jednak tkwi tu pewne nieporozumienie, związane z wieloznacznością słowa konieczny. Gdy o jakiejś właściwości organizmu mówimy, że jest ona konieczna, to powstaje przede wszystkim pytanie: do czego konieczna? I tutaj od razu nasuwa się rozwiązanie naszego zagadnienia. Gdy o potrzebach takich, jak np. potrzeba pokarmowa czy potrzeba uniknięcia trucizny, mówimy, że są one konieczne dla osobnika, mamy na myśli fakt, że bez ich zaspokojenia organizm nie mógłby się utrzymać w równowadze wewnętrznej i musiałby zginąć. W tym sensie potrzeba gatunkowa nie jest konieczna, ponieważ dwa osobniki płci odmiennej, nazwijmy je A oraz B, bez płciowego zbliżenia mogą nadal żyć i nawet dobrze funkcjonować. Niemniej jednak można śmiało powiedzieć, że potrzeba gatunkowa jest konieczna dla ich istnienia, gdyby bowiem ich rodzice nie wykazywali aktywności, prowadzącej do zaspokojenia tej potrzeby, nie byłoby na świecie ani osobnika A, ani B. Uogólniając, można powiedzieć, że zaspokajanie potrzeby zachowania gatunku jest konieczne dla istnienia na ziemi życia wyżej zorganizowanego, gdyż bez niej mogłyby istnieć tylko naj prostsze organizmy rozmnażające się przez podział amitotyczny [podobne: Reprezentowanie firm przed urzędami Warszawa, pracownia emg, szyny prądowe ]

Powiązane tematy z artykułem: pracownia emg Reprezentowanie firm przed urzędami Warszawa szyny prądowe

Posted by on 17 czerwca 2018

Zwrócił na to uwagę już w III w. przed naszą erą twórca pierwszej i do dziś dnia jednej z najlepszych klasyfikacji potrzeb ludzkich – Epikur. Podzielił on pożądania na: 1) naturalne i konieczne, na przykład pożądanie jadła i napoju; 2) naturalne, ale nie konieczne na przykład pożądanie płciowe; 3) takie, które nie są ani naturalne, ani konieczne. Do tych ostatnich należą nie tylko takie pożądania jak ambicja i sława, nie dające się zaliczyć do poprzednich kategorii, ale również takie, które należąc do nich osiągnęły anormalną intensywność i stały się namiętnościami (pathos). Spośród nich najgroźniejszą, poza strachem przed bogami i przed śmiercią, jest miłość, przed którą Epikur przezornie ostrzega, stawiając wyżej przyjaźń (por. T. Wałek- Czernecki, 1934, s. 887). To niezwykle trafne ujęcie potrzeby zachowania gatunku jako naturalnej, ale niekoniecznej nasuwa pytanie: jak w procesie ewolucji mogła powstać taka właściwość osobnika, która nie jest konieczna? Wiadomo, że natura nie toleruje niekoniecznych właściwości organizmu, to znaczy, że ulegają wzmocnieniu, są przekazywalne dziedziczenie tylko te cechy, które sprzyjają utrzymaniu osobnika przy życiu. Cechy osobnika, które powodują aktywność nie mającą na celu samozachowania, są obciążeniem biologicznym, prowadzącym do przegranej w walce o byt, a więc do fizycznego zniszczenia. Jeśli więc potrzeba zachowania gatunku nie jest konieczna dla życia osobnika, nie powinna – zdawałoby się – w ogóle przetrwać, gdyby nawet przypadkowo pojawiła się u pewnego osobnika, powinna w dalszych jego pokoleniach zniknąć. Prawdopodobnie jednak tkwi tu pewne nieporozumienie, związane z wieloznacznością słowa konieczny. Gdy o jakiejś właściwości organizmu mówimy, że jest ona konieczna, to powstaje przede wszystkim pytanie: do czego konieczna? I tutaj od razu nasuwa się rozwiązanie naszego zagadnienia. Gdy o potrzebach takich, jak np. potrzeba pokarmowa czy potrzeba uniknięcia trucizny, mówimy, że są one konieczne dla osobnika, mamy na myśli fakt, że bez ich zaspokojenia organizm nie mógłby się utrzymać w równowadze wewnętrznej i musiałby zginąć. W tym sensie potrzeba gatunkowa nie jest konieczna, ponieważ dwa osobniki płci odmiennej, nazwijmy je A oraz B, bez płciowego zbliżenia mogą nadal żyć i nawet dobrze funkcjonować. Niemniej jednak można śmiało powiedzieć, że potrzeba gatunkowa jest konieczna dla ich istnienia, gdyby bowiem ich rodzice nie wykazywali aktywności, prowadzącej do zaspokojenia tej potrzeby, nie byłoby na świecie ani osobnika A, ani B. Uogólniając, można powiedzieć, że zaspokajanie potrzeby zachowania gatunku jest konieczne dla istnienia na ziemi życia wyżej zorganizowanego, gdyż bez niej mogłyby istnieć tylko naj prostsze organizmy rozmnażające się przez podział amitotyczny [podobne: Reprezentowanie firm przed urzędami Warszawa, pracownia emg, szyny prądowe ]

Powiązane tematy z artykułem: pracownia emg Reprezentowanie firm przed urzędami Warszawa szyny prądowe